Στα πλαίσια του εορτασμού της πεντηκονταετίας (1950 - 2000) από την ίδρυση και λειτουργίας των εκπαιδευτηρίων "Η ΘΕΟΜΗΤΩΡ" η Καθηγουμένη της Μονής και Διευθύντρια των εκπαιδευτηρίων, Γερόντισσα Πελαγία, παρουσίασε συνοπτικά το ιστορικό της ιδρύσεώς των.

«Φέτος εορτάζουμε τα πενήντα χρόνια λειτουργίας των Εκπαιδευτηρίων μας. Για να είμαστε ακριβείς στο μέτρημα τού χρόνου θα πρέπει να προσθέσουμε ακόμη δεκαπέντε χρόνια. Κι αυτό, γιατί ο θεμέλιος λίθος τής όλης προσπάθειας τοποθετήθηκε ήδη από το έτος 1935. Ο σημερινός εορτασμός μάς δίνει την ευκαιρία να ξαναγυρίσουμε νοσταλγικά και δοξαστικά στο παρελθόν και να θυμηθούμε πώς ξεκίνησαν όλα και έφθασαν μέχρις εδώ. Αυτή τη διαδρομή θα προσπαθήσω συνοπτικά να σας παρουσιάσω στη συνέχεια....

Όλα άρχισαν κατά θεία βούληση το έτος 1935, όταν ή Ελένη Κουνδούρου, κόρη τού Μανούσου Κουνδούρου, οπλαρχηγού στην Επανάσταση τής Κρήτης κατά τού Τουρκικού ζυγού και κατόπιν Υπουργού Κρήτης, αποφασίζει να πάει στο μοναστήρι τής Παναγίας τής Τήνου με σκοπό να γίνει μοναχή και να διακονήσει τον Κύριο με έναν ιδιότυπο για την Εποχή τρόπο: Ιδρύοντας Σχολή στην Τήνο για τα Ελληνόπουλα με διδακτικό προσωπικό ορθόδοξες μοναχές. Η Ηγουμένη τής Μονής Κεχροβουνίου, Θεοφανώ Βιδάλη(1933-1941), τη δέχεται, ασπάζεται τούς οραματισμούς της και προσκαλεί στην Τήνο τον τότε Μητροπολίτη Σύρου, Τήνου ... κύριο Φιλάρετο Ιωαννίδη (1930-1961), για να πάρει τη σχετική απόφαση. Ο Μητροπολίτης έρχεται στο Μοναστήρι, ακούει την Ελένη, συμφωνεί με τα σχέδιά της, και δίνει την ευλογία του να γίνει δόκιμος μοναχή και να αρχίσει στο Μοναστήρι την προετοιμασία για το έργο της.

Από τούς θεοφιλείς πόθους τής Ελένης εμπνέονται και άλλα πρόσωπα τής Μονής Κεχροβουνίου -πρόθυμα να προσφέρουν τον εαυτό τους στη διακονία τού έργου- όπως ή Βερονίκη Βέκκιου, μορφωμένη και ενάρετη μοναχή και οι δόκιμες Αγγελική Παπαδάκη και Ειρήνη Γουλιέλμου. Η αδελφή Ελένη μάς προετοιμάζει για την πραγματοποίηση τού σκοπού της με τη διδασκαλία ανάλογων μαθημάτων. Παράλληλα αναλαμβάνει τη προστασία ορφανών παιδιών μεταξύ των οποίων τα πρώτα είναι οι ορφανές θυγατέρες τού τότε διακόνου, Παναγιώτη Σανταμούρη, Μαργαρίτα Εννέα (9) Ετών και Ελένη μόλις δεκαοκτώ (18) μηνών και έξω -στον ξενώνα τής Μονής- επιδίδεται στη διδασκαλία μαθημάτων γενικής παιδείας και Κατηχητικού. Ο τότε αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Χρυσόστομος Παπαδόπουλος (1923-1938), ενισχύει τις ανάγκες των παιδιών με την αποστολή ιματισμού και τροφίμων. Η Ελένη Κουνδούρου, εκτός από τις άμεσες συνεργάτιδες πού έχει μέσα στη Μονή, ιδρύει αδελφάτο, Εκτός Μονής, με τη βοήθεια καθηγητών Πανεπιστημίου και ανθρώπων πού αγαπούν την Εκκλησία και τα Ελληνικά Γράμματα, και υποβάλλει τα δικαιολογητικά στο Υπουργείο Παιδείας για την ίδρυση τής Σχολής.

Ένας συνταξιούχος δάσκαλος, ο Γεώργιος Βιδάλης, ξάδελφος τής Ηγουμένης, προσφέρει γι' αυτό το σκοπό ένα κτήμα κάτω από το μοναστήρι με μια όμορφη βυζαντινή Εκκλησία, τον Άγιο Νικόλαο. Ο αδελφός τής Ελένης, Αρίστων Κούνδουρος, πολιτικός μηχανικός και θεολόγος, έρχεται στην Τήνο και αρχίζει να εκπονεί τα σχέδια για την ανοικοδόμηση τής Σχολής. Το Ίδρυμα τής Ευαγγελιστρίας Τήνου παίρνει απόφαση κάθε χρόνο να προσφέρει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για τη λειτουργία της. Όλα προχωρούν ευνοϊκά. Η άδεια όμως δεν έρχεται. Στο μεταξύ ξεσπάει ο πόλεμος. Η Ηγουμένη καλεί τον πνευματικό τής Μονής Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο (1884-1980), για να προετοιμάσει τις αδελφές για την επίσημη ένταξή τους στη μοναχική πολιτεία. Πρώτα γίνεται ή κουρά της δοκίμου Ελένης με το όνομα Θεοδούλη και ακολουθούν τής Αγγελικής με το όνομα Θεοκλήτη και τής Ειρήνης με το όνομα Πελαγία.

Ο καιρός περνά. Η μοναχή Θεοδούλη συνεχίζει να εργάζεται μέσα στο Μοναστήρι περιμένοντας την άδεια. Τέλος το Υπουργείο απαντά ότι ή Σχολή μπορεί να ιδρυθεί σε οποιοδήποτε μέρος τής Ελλάδας Εκτός από την Τήνο. Γιατί όχι στην Τήνο; Η απάντηση είναι απλή: ή σύζυγος τού δικτάτορος Ιωάννου Μεταξά, Έλενα, ζήτησε από το Υπουργείο Παιδείας να μην επιτρέψει την ίδρυση Ορθοδόξου σχολείου στην Τήνο, διότι ήδη λειτουργούσε στο νησί Σχολή με Ρωμαιοκαθολικές καλόγριες, οι οποίες δεν ήθελαν την ίδρυση εντός τέτοιου με ορθόδοξες μοναχές, διότι ή εργασία αυτή θα εμπόδιζε-όπως έλεγαν-και στο τέλος θα έκλεινε τη δική τους Σχολή.

Ο Μητροπολίτης, βλέποντας το αδιέξοδο, αναλαμβάνει να μάς εγκαταστήσει, μοναχές και παιδιά, σε ένα ερειπωμένο μοναστήρι τής Σύρου, την Αγια Βαρβάρα. Για να κατοικηθεί όμως το μοναστήρι, έπρεπε να επισκευαστούν και να ανοικοδομηθούν ορισμένοι χώροι. Τότε είναι πού αρχίζει ένας ακόμα πολύπλευρος αγώνας. Ο αριθμός των προστατευόμενων παιδιών ανέρχεται στα τριανταπέντε(35). Η μεγάλη απόσταση τού Μοναστηριού από την πόλη δυσχεραίνει τη φοίτησή τους σε σχολείο.

Προσωρινά τα διδάσκουμε εμείς και δίνουν Εξετάσεις στο δημόσιο. Την εποχή εκείνη, όπως έχει ο νόμος τής"κατ' οίκον" διδασκαλίας εμποδίζει τις αδελφές να συνεχίσουν τη μέχρι τότε διδασκαλία στην Ι. Μονή. Επιπλέον άδεια για την ίδρυση τής Σχολής δεν είναι δυνατόν να δοθεί.

Μπροστά σ' αυτό το αδιέξοδο αποφασίζουμε να φύγουμε από τη Σύρο το 1949 και να εγκατασταθούμε προσωρινά στο πατρικό σπίτι τής -μοναχής - Θεοδούλης Κουνδούρου στην Αθήνα, στο οποίο ήδη έχει εγκατασταθεί ή οικογένειά της από το έτος 1934. Από εκεί γίνονται προσπάθειες να βρούμε δικό μας σπίτι. Χρήματα δεν υπάρχουν. Τελικά, βρίσκουμε ένα μικρό σπίτι στην περιοχή τής Αγίας Παρασκευής με δύο δωμάτια, ένα χώλ και μια κουζίνα στη διάθεση τριάντα (30) ατόμων(!), αδελφών και παιδιών. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών ο Σπυρίδων Βλάχος (1949-1956). Τον Επισκεπτόμαστε, τού εκθέτουμε το πρόβλημά μας και εκείνος προσφέρεται να μάς βοηθήσει. Στην Άνω Ηλιούπολη υπάρχει ένα κτίριο τής Αρχιεπισκοπής πού το έχει δωρίσει ο αείμνηστος Π. Πρωτοπαπάς.

Μάς το δίνει και μάς παροτρύνει να ιδρύσουμε Σύλλογο, για να έχουμε νομιμότητα και να υποβάλουμε τα απαραίτητα δικαιολογητικά στο Υπουργείο για την ίδρυση τής Σχολής, το οποίο καθυστερεί την έκδοση άδειας. Μονή δεν μπορούσαμε να Ιδρύσουμε, γιατί δεν είχαμε τον αριθμό μοναχών πού όριζε ο νόμος. Αργότερα το έτος 1955 ιδρύεται Επίσημα και ή Μονή με το υπ' αριθμ. 248/8 Σεπτεμβρίου 1955 Βασιλικό Διάταγμα με την Επωνυμία "Γυναικεία Κοινοβική Πρότυπος Ιερά Μονή τής Θεομήτορος".
Ο Αρχιεπίσκοπος διαρκώς ερωτά, ώσπου μια ήμέρα τον επισκέπτομαι στο γραφείο του και τού απαντώ και πάλι αρνητικά όσον αφορά την έκδοση άδειας. Τον βλέπω να είναι σκεπτικός. Σαν να προσπαθεί να πάρει κάποια απόφαση.

Σε λίγο σηκώνεται, παίρνει τη ράβδο του και μου δείχνει τη πόρτα. Προχωρεί προς την έξοδο. Ακολουθώ Εγώ. Κατηφορίζει την Αγίας Φιλοθέης, περνά την Μητροπόλεως, φτάνει στην Ευαγγελιστρίας. Εκεί δεξιά είναι ή πόρτα τού Υπουργείου Παιδείας. Κτυπά το χεράκι δυνατά. Τότε δεν υπήρχε κουδούνι. Ανοίγει ξαφνιασμένος ο θυρωρός. Τον ρωτά με δυνατή φωνή: "Είναι πάνω ο Υπουργός"; Ο θυρωρός τού απαντά ότι είναι πάνω και τού ανοίγει την πόρτα. Μπαίνει μέσα. Ανεβαίνει τη σκάλα. Στο πρώτο πάτωμα είναι το γραφείο τού κ. Υπουργού. Ο κλητήρας βλέπει τον Αρχιεπίσκοπο και παραμερίζει. Ο Μακαριότατος μπαίνει μέσα. Ο Υπουργός ξαφνιάζεται, χαιρετά τον Αρχιεπίσκοπο και τού προσφέρει κάθισμα. Εκείνος πάντα όρθιος τού λέει: "Ειδοποίησε τον διευθυντή σου να φέρει τα χαρτιά τής Αρχιεπισκοπής. Τα χαρτιά για τη Σχολή" και δείχνει εμένα. Σε λίγο ήλθε ο κ. διευθυντής κρατώντας τα χαρτιά. Ο Μακαριότατος τα πήρε, τα έδωσε στον Υπουργό και τού είπε: "Κοίταξέ τα και, αν είναι νόμιμα, υπόγραψέ τα". Ο Υπουργός τα διάβασε προσεκτικά και κατόπιν πήρε τον κονδυλοφόρο και έβαλε την υπογραφή του. Τα έδωσε στον Αρχιεπίσκοπο και ζήτησε την ευχή του. Εκείνος τα πήρε και με τον ίδιο τρόπο γυρίσαμε στην Αρχιεπισκοπή. Τώρα πια έχουμε την άδεια Ιδρύσεως.

Για να λειτουργήσει όμως ή Σχολή έπρεπε να έχουμε και την άδεια καταλληλότητας χώρου. Έρχεται ή Επιτροπή τού Υπουργείου Παιδείας. Για μονοτάξιο Δημοτικό προτείνουμε τη μόνη αίθουσα πού έχουμε διαστάσεων 6Χ6τ.μ. και παίρνουμε άδεια για μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Για τις δύο πρώτες τάξεις Γυμνασίου έχουμε μόνο δύο δωμάτια διαστάσεων 2,5Χ2,5τ.μ.. Ο χώρος κάθε άλλο παρά κατάλληλος είναι, σ' αυτό συνηγορούν και τα δυο μέλη τής Επιτροπής.

Τότε ή Ηλιούπολη δε θύμιζε σε τίποτα το σημερινό ωραίο προάστιο. Ήταν ένα μεγάλο "χωράφι". Δίπλα μας βρισκόταν ένα οικόπεδο το οποίο μάς το αγοράζει ο αδελφός τής Ηγουμένης Θεοδούλης, Νέαρχος Κούνδουρος. Επίσης ο εξάδελφός της, πολιτικός μηχανικός, Ευάγγελος Κουντουράκης, μάς βγάζει άδεια και σχεδόν με δικά του χρήματα υψώνει το σκελετό τού κτιρίου -από μπετόν πια- και έτσι κτίζουμε μια αίθουσα για το σχολείο και πάνω έναν κοιτώνα για τα παιδιά.
Ο Ενοριακός Ιερός Ναός Κοιμήσεως τής Θεοτόκου Ηλιουπόλεως μάς παραχωρεί μια έκταση πάνω από την Ηλιούπολη με Εκκλησία τον Προφήτη Ηλία. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Δωρόθεος Γ. Κοτταράς (1956-1957), δίνει εντολή και ετοιμάζονται τα σχέδια για τη Σχολή στο ήδη υπάρχον παλιό κτίριο και για τη Μονή στο παραχωρηθέν κτήμα.

Δυστυχώς όμως αρρωσταίνει βαριά. Όταν πήγα να τον επισκεφθώ στο νοσοκομείο, μου είπε: "Παιδί μου, δεν πρόφθασα να σάς βοηθήσω, φεύγω...". "Ναι, Μακαριότατε", τού απαντώ Εγώ." Όταν θα γυρίσετε...". Εκείνος όμως μου λέει: "Δεν θα γυρίσω". ήξερε πώς θα φύγει για τον ουρανό, όπως και έφυγε. Μάς αγαπούσε τόσο πολύ! Ήταν τόσο καλός...
Το μοναστήρι και το σχολείο προχωρούν. Στην πορεία τής Ελλαδικής Εκκλησίας τα αρχιεπισκοπικά ηνία κρατεί τώρα ο Ιερώνυμος Κοτσώνης (1967-1973), ο οποίος, αφού μάς επισκέπτεται και διαπιστώνει τη στενότητα τού χώρου, προσφέρει το ποσό των 300.000δρχ. για την ανοικοδόμηση αιθουσών και βοηθητικών χώρων. Μας προτείνει να κατεδαφίσουμε το παλιό κτίριο και να οικοδομήσουμε κτίριο κατάλληλο για να στεγάσουμε τα σχολεία.

Υποβάλλουμε τα δικαιολογητικά μας για δάνειο αλλά τελικά δεν εγκρίνεται, επειδή δεν επαρκούσαν τα ακίνητά μας προς υποθήκευση. Τότε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ζητά από τον μακαριστό Π. Πρωτοπαπά να υπογράψει και εκείνος, ώστε να δοθεί το κτίριο στη Μονή με σκοπό τη δανειοδότηση. Και πάλιν όμως δεν μας δίνουν δάνειο.
Μάιος 1971. Ο Αρχιεπίσκοπος θέλει με το νέο σχολικό χρόνο να λειτουργήσει το Σχολείο στο καινούριο κτίριο. Και τότε μάς λέει γελώντας: "αφού δεν μας δίνουν δάνειο, θα κάνουμε θαλασσοδάνειο". Εμείς τον κοιτάμε χωρίς να καταλαβαίνουμε τι εννοεί.

"Ναι, μάς απαντά, θα κατεδαφίσουμε το κτίριο και θα κτίσουμε το σχολείο. Κάθε Παρασκευή θα έρχεστε στο λογιστήριο τής Αρχιεπισκοπής να σάς δίνουν τα έξοδα τής εβδομάδας, εργατικά και υλικά, έως ότου τελειώσει το κτίριο". Έτσι κι έγινε.
1η Μαΐου 1971 άρχισε ή κατεδάφιση και 1η Οκτωβρίου τού ίδιου έτους λειτούργησε το σχολείο, όπως είναι σήμερα. Η Μονή σιγά σιγά επέστρεψε τα χρήματα (4.800.000δρχ.) στην Αρχιεπισκοπή, γιατί δεν ήταν από το πλεόνασμα αλλά χρήματα κινήσεως.

Σήμερα το σχολείο μας λειτουργεί με όλες τις βαθμίδες - Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο- στεγάζοντας παράλληλα και Παράρτημα τού Ελληνικού Ωδείου. Η Μονή, εκτός από τις υπόλοιπες δραστηριότητές της, συντηρεί με δικά της έξοδα Εκκλησιαστικό Ορφανοτροφείο Θηλέων.
Τα παιδιά μας αγαπούν το σχολείο τους, τις αδελφές, το προσωπικό. Είναι καλά παιδιά και προοδεύουν στη μάθηση. ΟΙ Επιτυχίες τους στη ζωή μάς γεμίζουν χαρά. Είναι παιδιά πιστά και εργατικά. Σωστά ελληνόπουλα. Τα ευχαριστούμε και ευχόμαστε ή καλή μας Παναγία και προστάτης τού σχολείου μας να κατευθύνει τα βήματά τους.
Ευχαριστούμε το προσωπικό, διδακτικό και βοηθητικό. Όλοι μαζί με μια καρδιά και μια ψυχή Εργάζονται, ο καθένας στον τομέα του, για την πρόοδο των παιδιών μας.
Ευχαριστούμε τούς γονείς, γιατί είναι πάντοτε κοντά μας και με την καλή συνεργασία τους μάς βοηθούν στο έργο μας.
Ευχαριστούμε τούς ευλαβέστατους Ιερείς τής Ενορίας μας Κοιμήσεως τής Θεοτόκου, οι οποίοι συμβάλλουν τα μέγιστα στην πνευματική πρόοδο των παιδιών μας.
Ευχαριστούμε τις αρχές τής πόλεώς μας, διότι αγαπούν το Σχολείο και είναι πάντοτε πρόθυμοι σε κάθε περίσταση να φανούν χρήσιμοι στο Επιτελούμενο από μάς έργο.

Τέλος ευχαριστούμε Εσάς, πνευματικέ πατέρα μας, Μακαριότατε, πού είστε τώρα κοντά μας. Ευχόμαστε από τα βάθη τής ψυχής μας να σάς χαρίζει ο Πανάγαθος Θεός υγεία και έτη πολλά για το καλό τής Εκκλησίας μας. Είθε επί των ήμερών σας να επιτευχθούν και οι υπόλοιποι στόχοι τής Μονής μας, δηλαδή ή ίδρυση Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης -τής γνωστής μας Παιδαγωγικής Ακαδημίας - για τα νιάτα, και Γηροκομείου για τα πονεμένα γεροντάκια τής πατρίδας μας.